Eerbetoon.

Ik werd verliefd op je,
de eerste keer dat ik je zag,
dat ik je in mijn armen hield.

Je bent alles voor me,
ondanks dat ik je voor me moest winnen.
We hadden slechte tijden in het begin,
maar het ging steeds beter.
Je harde, ruwe stem veranderde in
zachte, liefelijke tonen.

We werden langzamerhand een team,
waar jij ging, was ik.
Waar ik ging, was jij.

Je vrolijkte me op,
wanneer ik down was.
Op welk tijdstip dan ook.

Ik kan niet meer zonder je,
elke dag moet ik je even aanraken.
Mijn handen over je bruin gelaat laten gaan,
en lieve woordjes tegen je fluisteren.

Ik weet het zeker,
na 4 jaar, 7 maanden en 10 dagen
hou ik nog steeds zielsveel van je.

Friends.

Life is like the sky,
all different clouds will pass you by,
only friends don't run away,
they will stay,
and make your day.
I hope you will not run,
and warm me up just like the sun.

verwachtingsvol.

Ze heeft er jaren op gewacht, jaren jaloers de beelden meegekeken, jaren lang door de wind meegenomen noten gehoord.
Nu is het eindelijk zo ver.
Verwachtingsvol door haar agenda bladerend,
zoekt ze naar de drie belangrijke data van dit jaar,
en fantaseert ze alvast hoe het zal zijn.
Met haar vrienden mee zingend met de mooiste klanken, foto's van van alles en nog meer, sprakeloos met grote ogen naar haar grootste voorbeelden kijken, roze hoedjes, geweldige gitaarmuziek en grassprietjes in haar gevlochten haar.
Ze weet het zeker,
het wordt geweldig.
pinkpop 2010

warm thoughts.

Ik wil gewoon lekkere relaxte akoestische nummers op mijn iPod zetten en me wanen op een warm eiland met palmbomen, waar de zon altijd schijnt, en het enige water wat er is, is dat van de prachtige blauwe oceaan en de dauwdruppels in de morgen op het groene gras met bloemetjes die nog niet open zijn, waar geen oorlog is, en alleen maar lieve mensjes zijn, waar elke jongen op zijn gitaar kan tokkelen en waar iedereen wordt gerespecteerd, waar een bruin kleurtje normaal is, en niemand ooit van een muts en handschoenen gehoord heeft. Een plek die rust uitstraalt.

<3

At night.

Om 10 uur 's avonds,
hoorde ze alleen nog het geluid van haar iPod.
Ze huppelde langs de huizen,
zong hardop mee,
en werd toen stil.
Ze nam met grote ogen,
de omgeving in haar op.
Het donkere van de weg,
sprak haar aan,
net zoveel als het licht,
van de lantaarnpaal.
Donkere wolken maakten snel plaats voor nieuwe.
En de maan liet steeds een stukje van haar zien.
Ze voelde zich blij, verward maar vooral intens gelukkig.

zie je.

Zie je niet,
hoe ik smeek om je aandacht?
Hoe ik verlang naar een teken,
een knipoog, een lach?
Hoeveel pijn het in mijn hart doet,
als je verdwijnt, om uren later weer terug te komen,
zonder een woord te zeggen?

Zie je dan niet,
dat ik alleen nog maar ronddarrel,
als een jong lammetje,
als ik jou zie, jou hoor, jou per ongeluk aanraak?
Iedere minuut met jou in de buurt,
alweer een minuut meer is,
met jou in mijn gedachten?

Ik wil je in mijn leven,
ik wil die mysterieuze lach ontrafelen,
ik wil verdrinken in je donkere ogen.
ik wil dat,
je je aan mij vastklampt, als ik aan jou.
Dus wil je,
want ik wil je.

An adult or a kid?

In een speeltuin,
kun je zelf bepalen,
of je het kind in je naar boven laat komen
en accepteert,
of de volwassene wilt spelen.