Inspiratiebron.

Een plaatje van de zee,
het inspireert me,
om te zijn zoals ik wil zijn,
en niet om te zijn,
zoals andere willen hoe ik ben,
ik ben een zee die zijn gevoelens laat rollen,
af en aan,
24 uur lang,
steeds blijven geven en nemen,
niet opgeven,
maar blijven doorgaan,
wat er ook gebeurt,
hoe hard de storm gaat,
trouw blijven aan mezelf,
en blijven uiten,
schelpen achterlaten,
die mijn gevoelens uitdrukken,
schelpen meenemen,
herinneringen die me dierbaar zijn,
en nooit meer loslaten,
niemand stoort mij uit mijn ritme,
ik blijf gáán,
en weet wanneer het tijd is voor mij om terug te gaan,
ik schep rust,

ik ben een zee,
ik weet het zeker.

Puzzel.

Je bent een puzzel, die iemand verkeerd moet hebben gelegd. Totaal verkeerd. Je slechte gedeelte vormt de basis en domineert al je goede kanten. Ik weet hoe je was, ik weet hoe je bent. Waarom doe je zo?

Waar zijn je witte vleugeltjes, die je lieten vliegen? Waar zijn die? waar is dat levend wezentje dat de kracht had om mensen op te pakken, opvrolijkte, en op een positiever plekje in hun leven terug zette? Waar zijn je hartverwarmende woorden, je oprechte knuffels en je zakdoek die je bruikte om andermans tranen af te vegen?

Braken je zachtheid en vriendelijkheid je? Het is makkelijk iedereen te kwetsen, zodat jezelf niet nog eens gekwetst wordt. Maar zie je, zie je dan niet jouw gevolgen? Alles wat jij veroorzaakt, zorgt voor meer van het zwarte, het slechte, de duivel.

Ik mis je, zonnetje, je verwarmde mijn dag met een paar woorden. Kom. Schijn alsjeblieft weer met je zonnestralen van geluk.

Hun eigen sprookje.

Ze waren dromers, zagen alles mooier, zolang ze maar samen waren. Liggend, op hun rug in het gras tussen de bloemen, genoten ze. Genoten ze van de kleuren, genoten ze van de lucht, genoten ze van elkaar.

Ze droomden over luchtkastelen, paleisjes. Over mooie jurkjes, feeen met toverstokjes, gouden bekers. Over sprookjes die wereklijkheid werden, over altijd vriendelijke huisgenoten., over witte paarden. Over sprekende bambi's, dans- en zingbare muziek, en de kracht om altijd gelukkig te zijn.

Ze strekte haar arm. 'Kijk.' 'Ik kom er net niet bij.' Hij keek langs haar bruine arm, ging staan en tilde haar op. Nee, nog niet. Ze kneep haar ogen tot spleetjes. 'Eigenlijk hoeven we niet naar dat kasteel. We zijn er al.' 'Waar?', vroeg hij. 'Hier, nu, op dit moment. Kijk naar deze prachtige kasteeltuin. Kijk naar de vlinders. Kijk naar ons. Jij bent het prinsje, ik ben het prinsesje. We zijn gelukkig. We zijn ons eigen sprookje.'

Verliefd op een onbekende.

Ze schrikt op. Drie uur 's nachts. Een nachtmerrie. Heeft hij haar afgewezen? Maar dan herinnert ze zijn afspraak weer en valt met een glimlach om haar mond weer in slaap.

Ze kan het niet ontkennen, ze is verliefd op een onbekende. een onbekende die ze vandaag gaat ontmoeten, ontrafelen, ontfrutselen. Op zoek naar het onzichtbare stukje dat juist hem zo aantrekkelijk maakt. Op zoek naar een stukje zwakte, een stukje spontaniteit, een stukje 'haar'. Een stukje dat voor haar bedoeld is, een stukje liefde. Ze wil zijn stukjes loshalen en er éé'n voor één weer een puzzel van maken. De mooiste puzzel van haar leven.

Ontvriend.

Ik ben woedend, hoe kan hij me dit aandoen? Ik schreeuw, sla tegen mijn kussen en val dan machteloos op bed. Waarom, waarom? Tranen druipen over mijn wangen, ze mengen zich in mijn kussen. Waarom gebeurt dit met mij, waarom niet met een ander? Wat heb ík hem verkeerd gedaan? Ik sla mijn armen om mijn knieën. Ik ben gebroken van binnen. Ik kan het leven niet meer aan. Niet na dit. Nooit meer. Ik laat mijn hoofd vallen. Woorden verstikken me. Ik kan het bijna niet uitspreken.
Hij heeft me ontvriend.

realitieit.

Vingers raakten verstrengeld in elkaar en leken samen te smelten. Hun handen laag en ogen omhoog. Een kleine zij, een grote hem. Samen. Ze werden overspoeld door elkanders liefde. Tijd was hun grootste vijand. Voor ze het wisten, werd het weer donker en moesten ze hun ogen sluiten. Elkaar niet zien was vreselijk, elkaar niet voelen was vreselijk, elkaar niet horen was vreselijk. Ze waren dromers. Elke nacht zagen ze elkaar weer. Rennend door groene grasvelden, heldhaftige daden verrichten, als een indiaantje om een totempaal dansen. En als ze dan wakker werden, deden ze hun azuurblauwe ogen open en namen elkaar weer in de armen. Ze zagen zichzelf in elkaars ogen, zagen zichzelf in elkaar. Ze zagen de avonturen die ze gingen beleven. Ze zagen levenslust. Leven is rennen door de tijd, maar zij maakten hun eigen leven realiteit.

Geluk.

Geluk is
-het zonnetje dat door de wolkjes straalt,
-groene blaadjes die ontpoppen,
-mensen met zakken vol liefde in zich,
-pasgeboren diertjes,
-muziek met teksten die je ontroeren,
-felle kleurtjes,
-je fijne familie,
-vingers die in elkaar smelten,
-grote ijsjes eten,
-op zoek gaan,
-je zelfverzekerd voelen,
-vrijheid,
-vlinders in je buik,
-verrassen,
-het kind zijn,
-poederstof rondstrooien,
-een superheld zijn,
-delen,
-een lichjtje in de duisternis zijn,

Mijn geluk is
-jij,
-jouzelf,
en
-jou.