Droomvrouw.

Dromend de wereld overlevend

Tel jij de dagen af

Wachtend op de ontmoeting

Waarvan je weet dat die plaats gaat vinden

Dansend in al jouw gedachten

Heb je haar zo lief

Wanneer ze zweeft en dartelt in al jouw dromen

En giechelt met gesloten ogen

Ze is als een lied met de mooiste akkoorden

Met haar lippen zo rood

Alleen al de aanblik van haar achterzijde

Doet je vreselijk veel verlangen

Haar silhouet streelt je ogen

Haar zachte vingers

Glijden over je rug

Terwijl ze de mooiste woorden fluistert

Je hebt haar nog nooit gesproken

Of daadwerkelijk gezien 

En toch weet jij dat je haar herkennen zal

Vanavond misschien

Levensmuziek.

Inktzwart water van
zoekende gedachten.
Een kronkelende spiraal,
waar je steeds verder
in dreigt te vallen

Strelende vingers
raken je aan.
Waardoor je drijft,
op wateren van vrede
terwijl je vecht tegen jezelf

Geweven zijn je dromen
tussen de bloembladen.
Gestrikt van naastenliefde,
Word je achterna
gerend door het geluk

Terwijl de bomen dansen
word je wakker.
In een hele nieuwe wereld,
van stilte en rust gehuld
in de mooiste levensmuziek

Voor opa.

De wind blaast je gesproken woorden naar me

toe, verstrengeld maar onbevangen

luister ik met gesloten ogen naar ze

en wil ik ze telkens opnieuw in me opnemen van verlangen

(Ik hunker naar jouw aanraking, een kus van

jou op mijn voorhoofd, een knipoog, een zoen

al is het jouw lach die ik zo herkennen kan

wat ik alleen al voor een geluid van mijn opa zou doen)

Mijn lippen produceren woorden over hoe het nu met

mijn zusje en mij gaat, en met ons studentenleven

Misschien wel uit wanhoop dat er een mogelijkheid bestaat

dat je ons toch nog levenslessen kan geven

Zo reikhalzend naar je aanwezigheid sta ik

daar bij de bloemen die je graf omringen

en wanneer ik dan de pijn van jouw gemis voel op dat ogenblik

doe ik geen moeite meer om mijn tranen te verdringen

Gestild in water

Gestild in water was je je zorgen af
Ogen neergeslagen alsof je er niet was
Zout water die nachtmerries weergeven
De woorden in je ogen die ik nooit eerder las

Ik wil naar je toelopen, je omarmen
Je zeggen dat alles beter gaat
Maar in plaats daarvan kijk ik naar je
Terwijl je daar niets verhullend in het water staat

Herinneringen van je wegnemen wil ik
Vooral van de woede die je in zijn ogen las
Maar in plaats daarvan ril ik
bij de gedachte dat dat voor jou ooit werkelijkheid was

Voor jou.

Je bent de nacht en dag in een

De sterren, de lucht, de maan, de zon

Alle landen op de wereld bijeen

Ik zou je alsmaar zoenen als het kon

Je bent de eb en vloed samen

De duinen en de dijken

Alle zielen tezamen

Alleen je blik laat me al bezwijken

Je bent het licht maar ook het donker

De bossen en de velden elkander

Alle eigenschappen die ik bewonder

Je leert me hoe lief te hebben als geen ander

Ik schrijf je dit gedicht

Ondanks dat ik je vertelde dat klef gedoe niet mijn ding is

Om je te zeggen dat ik niet kan wachten om mijn handen weer te leggen om je gezicht

En hoe erg ik je aanwezigheid nu al mis

Weemoed

Strak getrokken veters, een hoofdgebaar naar links wanneer je blonde haar in je gezicht valt
De knopen van je vest die je nooit de eerste keer goed dicht krijgt,
het gefriemel van je vingers aan alles dat nieuw is
Je linkerhand die blauw ziet van de inkt,
de bril die altijd wel beslagen lijkt

De gesprekken die je het liefst met opgetrokken benen voert, je blik als je kwaad bent
De spontaniteit die je 's avonds laat dansen in de keuken,
de sproeten op je wangen in de zomer
Je liefde voor pasta in combinatie met alle groenten die je vinden kan,
je gretigheid om nieuwe stappen te zetten

De schoonheid die je ziet in zoveel meer dingen dan ik, net als een kritische blik op de rest
De manier waarop je loopt,
de manier waarop je lacht
Maar vooral de manier waarop het je altijd lijkt te lukken
nieuwe mensen op te nemen, te omarmen in je leven

Er zijn zoveel woorden die jou zouden kunnen beschrijven
Maar het enige dat jou nu het beste beschrijft,
is de traan in mijn linkeroog
Die telkens weer opnieuw komt wanneer ik weer bedenk
dat je nu voor altijd in een ander land zit dan het mijne

Toneelspel

"Wat is het nut daarvan?" vroeg hij aan haar. "Het nut?" Ze fronstte haar voorhoofd, waardoor er die ene denkrimpel ontstond die ze zelf altijd zo verafschuwde. "Waarom moet het nuttig zijn?" Ze keek hem aan, maar hij zweeg. Dat deed hij vaker. Toch was haar voorstel niet zo heel afwijkend geweest.

"Nog een wijntje bij mij thuis doen?" Voor ze het wist, had ze al toestemmend haar hoofd geknikt. Deze jongen intrigeerde haar. Ze wilde hem leren kennen, zo goed mogelijk. Dat dat nog een hele taak zou zijn, wist ze. Maar wat zou het plezier er anders van zijn? Ze hield er altijd al van om mensen te bekijken en hun werkelijke persoonlijkheid uit hun bewegingen, stemgeluid en gedrag te halen. Mensen waren toneelspelers in haar ogen, maar als regisseur had zij ze allemaal door. Totdat deze jongeman opeens op haar toneel verscheen. Zijn stem viel haar als eerst op. Diep en donker klonken zijn woorden: "Oh, sorry." Als eerste voelde ze de inhoud van zijn drankje op haar net gekochte blouse, daarna merkte ze pas zijn indringende blik op. Ze was niet snel van slag door een man, dat had ze meteen aan het begin van haar baan als modefotograaf afgeleerd, maar dit exemplaar gaf haar kippenvel. En dat kwam niet door het koude bier dat richting haar buik naar beneden droop.

"Jeetje, dat snap je toch ook wel." Na vijf minuten stilte, sprak hij dan eindelijk. Er volgde zelfs een tweede zin. "Hoe kan jij nou leven met jezelf zo?" "Zo heb ik het altijd gedaan. Ik bind me niet. Ik zwerf van persoon naar persoon." "Voel je dan nooit wat?" Ze keek hem verrast aan. "Ik wil alleen maar zijn en leven, samen met jou." "Oh." Hij was niet blij met haar antwoord dat uit twee letters bestond. Ze hoopte dat hij al eerder had begrepen dat het niets ging worden, nooit iets was geweest ook. Natuurlijk, het gezelschap was fijn geweest. Er had vaker lichamelijk contact tussen beiden plaats gevonden en ze had ervan genoten, maar dat was het dan ook. Binden deed ze niet. Daarvoor kwetste ze mensen veel te vaak. Dat probeerde ze dan ook aan hem uit te leggen. Ze legde haar hand in haar nek. "Je bent niet de enige. Dat zul je nooit zijn ook. Zo zit ik niet in elkaar." "Kun je niet gewoon proberen om van me te houden?" Ze probeerde een zucht te onderdrukken. "Houden van ken ik niet." "Kun je het dan niet voor me proberen?"

Wat hij erna zei, verstomde met de geluiden van het verkeer. Weglopen was waarschijnlijk niet het meest volwassen van haar, maar ze zag geen andere oplossing. Ze had al zo vaak zulke gesprekken gevoerd en ze eindigden altijd hetzelfde. Ze moest nog werken en kon zich niet veroorloven om afgeleid te worden door gevoelens van anderen. Eigenlijk had ze daar nooit tijd voor.

Ze was zijn straat nog niet uit, of ze botste al tegen iemand op. "Hallo." klonk het diep en ze wist meteen al dat een van beiden vanavond de wijn koud moest zetten.