#zeghet

Ik denk niet dat ik ooit het gevoel beschrijven
kan, dat zinnen zelfs de vernedering zouden onderschatten
En zelfs al zou ik er enorm naar neigen
geen enkel woord kan de gebeurtenis vatten

(Ik herinner me de schaduwen, de sterren en
het met dauw bedekte gras waar we op lagen
de woorden die ik in elke nachtmerrie weer herken
en vooral de ferme handen die zich naar verboden terreinen begaven)

Het voorval zelf heb ik vrijwel meteen verdrongen
Voornamelijk uit wanhoop dat zo de mogelijkheid bestaat
Dat elke handeling die die nacht werd gedwongen
op deze manier alsnog ongedaan kon worden gemaakt

Twee jaar en twee maanden later ben ik
nog steeds niet dol op bomen die donkere velden omringen
en wanneer ik dan weer zijn gezicht voor de geest haal op dat ogenblik
doe ik geen moeite meer om mijn kippenvel te verdringen

Wil het niet.

Ik zou elk woord in het vocabulaire kunnen gebruiken
om je te vertellen hoe vreselijk ik me voel.
Ik zou je kunnen smeken, kunnen huilen
en naar je toe komen.
Wil het niet dat ik dat niet meer durf.

Het was kort, tien seconden maar.
Hoe het daartoe kwam, weet ik al niet meer.

Ik zou zoveel zinnen kunnen vertellen,
zoveel gevoelens in gezichtsuitdrukkingen kunnen leggen.
Ik zou je kunnen knuffelen, je vasthouden
en je gewoon nooit meer los laten.
Wil het niet dat ik dat niet meer durf.

Verscheurd tussen twee werelden,
waar tranen de hoofdrol spelen en niets meer zeker is.

Ik zou elke taal leren om je aan te spreken,
om uit te drukken hoe ik me voel.
Hoe die seconden voor mij voelen,
als urenlange marteling voor jou en voor ons.
Wil het niet dat het aanvoelt alsof het te laat is.

Werkelijkheidszin

Verlaten en verloren
Met een hand boven zijn ogen
Staat hij daar gebogen
Te kijken naar de horizon

Het avondgloed streelt zijn gezicht
Verzacht zijn streven
En verblindt tevens voor even
Alle hokjes die hem vormen

Maar dan richt zijn blik
Weer op de baan
Gaat hij in positie staan
Pakt gretig zijn golfclub

Bij elke zwiep verliest hij
Steeds meer zijn werkelijkheidszin
Immers, in één keer erin
Is het enige dat telt

Ik wil je.

Ik wil je
Horen fluisteren
en sussen
en je stiekem 's ochtends wakker kussen

Ik wil je
Knuffelen
en aanstaren
en mijn vingers laten gaan door je haren

Ik wil je
Kietelen
en horen lachen
en 's ochtends vroeg met gesloten ogen naar je glimlachen

Ik wil je
Voelen
en strelen
en voor altijd een kamer met je delen

Maar ik wil je vooral
Nu
en hier
en je voetstappen zachtjes tellen vanaf mijn portier

Zondagmorgen.

Twee paar benen
onder de lakens
Gewikkeld om elkaar terwijl
zonlicht spiekt door de gordijnen

Een fluisterend "goedemorgen"
een kus op mijn mond
Mijn vingers langs je gezicht
strelen je gelukkig

Met gesloten ogen
glimlachen we
Als we ons nogmaals
dichter naar elkaar draaien

Onze kussen veranderen in zoenen
terwijl in elkaar gevlochten handen
Elkaar vinden en niets meer
gezegd zou hoeven worden met woorden

Maar wanneer ik dan
uiteindelijk toch mijn ogen naar je opsla
En ik mijn gezicht naast het jouwe leg
mompel ik alsnog hoe gek ik op je ben

Droomvrouw.

Dromend de wereld overlevend

Tel jij de dagen af

Wachtend op de ontmoeting

Waarvan je weet dat die plaats gaat vinden

Dansend in al jouw gedachten

Heb je haar zo lief

Wanneer ze zweeft en dartelt in al jouw dromen

En giechelt met gesloten ogen

Ze is als een lied met de mooiste akkoorden

Met haar lippen zo rood

Alleen al de aanblik van haar achterzijde

Doet je vreselijk veel verlangen

Haar silhouet streelt je ogen

Haar zachte vingers

Glijden over je rug

Terwijl ze de mooiste woorden fluistert

Je hebt haar nog nooit gesproken

Of daadwerkelijk gezien 

En toch weet jij dat je haar herkennen zal

Vanavond misschien

Levensmuziek.

Inktzwart water van
zoekende gedachten.
Een kronkelende spiraal,
waar je steeds verder
in dreigt te vallen

Strelende vingers
raken je aan.
Waardoor je drijft,
op wateren van vrede
terwijl je vecht tegen jezelf

Geweven zijn je dromen
tussen de bloembladen.
Gestrikt van naastenliefde,
Word je achterna
gerend door het geluk

Terwijl de bomen dansen
word je wakker.
In een hele nieuwe wereld,
van stilte en rust gehuld
in de mooiste levensmuziek